Zwanenlady

De zwanenvrouw
Het was 19 augustus 1763 en ik zat in het zand.
Ik woelde met mijn tenen door het koele zand.
Ik keek naar de zee, die ik eindelijk die dag kon zien.
De rust daalde over me neer, de laatste zonnestralen raakten mijn licht verbrande huid.
De lucht werd donkerder, ik sloot mijn zwaar wordende ogen.

Mijn droge voeten werden nat, koud. Ik opende mijn ogen en zag een donkere dreigende lucht.
Hoge golven kwamen op me af, het onweer schreeuwde over het stille strand. Niemand was er
 te zien. Ik hoorde gefluister het riep zachtjes mijn naam, verbasterd in de wind.
Het gefluister trok me in de golven. Ik probeerde me vast te houden aan een houten paal.
 Mijn vingers verkrompen, het fluisteren werd steeds harder en ging over in geschreeuw.
 Mijn handen lieten de paal los, mijn voeten begonnen naar het water te lopen. De paal,
 mijn laatste redding, begon uit het zicht te verdwijnen.
Het veilige zand onder mijn voeten verminderde, alleen mijn tenen raakten de bodem nog.
 De stem klonk helder en bekend, vertrouwd. De golven werden sterker en ik vroeg me
af waarom ik nooit had leren zwemmen. Water stroomde over mijn hoofd,
 mijn ogen begonnen te prikken. Ik probeerde boven water te blijven,
maar ondanks dat lukt het niet.
Vleugels, het klapperen kwam steeds dichterbij.
Ik keek naar boven en zag een witte zwaan aan vliegen.
 Het dier landde vlak naast me, ik rook een zoet parfum.
 Ze stak haar hand naar me uit en trok me op de zwaan. 'Floris'
, zei ze, 'ik heb op je gewacht'. Ik keek haar verbaast aan, ze was zo mooi.
Ik zag een flits. 'Kom', zei de fabelachtige vrouw, 'we moeten gaan'.
De zwaan spreidde haar vleugels, we vlogen. De avondlucht begon op te klaren.
Haar lange, blonde haar sloeg in mijn gezicht terwijl we steeds hoger vlogen.
Ik wankelde, ik zocht mijn evenwicht. De zwaan maakte een scherpe bocht.
En ik viel.

Ik voelde de zon branden in mijn gezicht,
verbaast draaide ik me om.
Waar was ze gebleven die mooie vrouw op de zwaan?
Ik keek naast me en zag een lijstje liggen.
Ik draaide hem om, en zag een foto van de mooie vrouw en de zwaan.

Een lichtjes misvormde mannetjeszwaan heeft na zeven eenzame jaren misschien wel de liefde van zijn leven gevonden. Door de vreemde vorm van zijn nek viel Crinkly tot nu toe nooit in de smaak bij het andere geslacht. Volgens verzorgers van het vogelreservaat in het Britse Gloucester zit zijn weinig benijdenswaardige calvarietocht er nu echter op.

"Het is nog te vroeg om het met zekerheid te stellen, maar de kans zit er dik in dat hij een vriendinnetje te pakken heeft. Ze lossen elkaar van geen vin meer, we zijn dan ook hartstikke benieuwd of dit sprookjesverhaal een happy end krijgt", vertelt een vogelfan. Experts wijten de oorzaak van de misvormde nek aan complicaties bij de geboorte. (svm)
floeremutske